Marius Flothuis - String Quartet, Op. 44 - 4. Allegretto leggiero Video

Marius Flothuis (1914-2001)

String Quartet, Op. 44 (1952)
Raphael Quartet

Marius Flothuis was a Dutch composer and musicologist. After studying musicology with A. Smijers and K.P. Bernet Kempers at Amsterdam University he was assistant to the artistic director of the Concertgebouw Orchestra (193742). During the later years of the war he was interned in concentration camps. After the war he worked as a librarian and music critic before returning to the Concertgebouw in 1953; two years later he was appointed artistic director. In 1974 he left this post to become professor of musicology at Utrecht University until his retirement in 1982. From 1980 to 1994 he was president of the Zentralinstitut für Mozartforschung in Salzburg. Although Flothuis had no instruction in composition, in 1922 he wrote a cadenza for Haydns keyboard concerto in D, and this was followed by several piano pieces and an incidental score for Sophocles Philoktetes; all the music composed before 1934 has been withdrawn. Important works of the 1940s and 1950s include the Horn Concerto (1945), the charming Four Trifles (1948) the Sonata da Camera for flute and harp (1951) and the lyrical String Quartet no.1 (1952), winner of the Professor van der Leeuw Prize. Symfonische muziek (1957) is a brilliant score somewhat in the vein of César Franck. The first three movements are cyclical, with a single motif linking a vivid scherzo-like Allegro, a funeral march and a tempestuous Allegro agitato, while the finale is a passacaglia built on a related theme. In the symphonic song Hymnus, awarded the Johan Wagenaar Prize, Flothuis presents an accurate musical realisation of the hope and despair permeating Ingeborg Bachmanns poem An die Sonne. Flothuiss music is in general lyrical and intimate, tonal and extensively contrapuntal.

De componist over zijn strijkkwartet:
Na in mijn jeugd twee strijkkwartetten te hebben geschreven die inmiddels reeds lang aan de vergetelheid zijn prijsgegeven, heb ik lang geaarzeld alvorens mij weer aan deze boeiende maar moeilijke kunstvorm te wagen. In de jaren 1951-52 voltooide ik dit vijfdelige werk. Tijdens de voorbereidingen voor de eerste uitvoering merkte een toehoorder op: "alles komt ten slotte toch op zijn pootjes terecht", en zo is het ook: de hevige spanningen van het begin, geïntensiveerd door het Lento en het Allegro appassionato, vinden via het Allegro leggiero hun ontspanning in de coda van het laatste deel. Een 'happy ending', als men wil, zij het dan ook niet één in de sfeer van een feestroes, doch meer in die van innerlijke harmonie. Voor wie zich voor technische details interesseert, zij opgemerkt dat ik in dit kwartet meer dan in enig ander werk gebruik heb gemaakt van het 'kiemcel-principe', waarbij het interval van de secunde (aanvankelijk de kleine secunde, dalend, later ook de grote en stijgend) de hoofdrol speelt. - MARIUS FLOTHUIS